Geniusz niejedno ma imię. Szalony Balotelli, czy przykładny Iniesta? Historia zawsze woli tych pierwszych!

2012-02-12 14:16:57

Zawsze zastanawiałem się, jak zachowywałbym się na miejscu trenera klubu bądź selekcjonera reprezentacji. Jak dobierałbym piłkarzy, czy stawiałbym bardziej na umiejętności piłkarskie czy profil charakterologiczny. Wiadomo, że najlepiej pracuje się z takimi, którzy potrafią grać w piłkę, bo przynoszą sukcesy klubowi, a trener zyskuje poważanie w futbolowym świecie, ale są też tacy...

Są też tacy, którzy mimo potężnych umiejętności futbol traktują tylko jako dodatek do życia. Przykład pierwszy z brzegu - Mario Balotelli. Młody, potwornie utalentowany, świetne warunki fizyczne i jeden z najczarniejszych (bez skojarzeń) charakterów obecnego futbolu. Bramki strzela jakby od niechcenia, cały czas sprawia wrażenie, że mu po prostu się nic nie chce, a na wielu rzeczach zbytnio nie zależy. Problem z włożeniem znacznika treningowego? Fajerwerki w domu? Rozdawania pieniędzy w barach? Randkowanie z gwiazdą porno? Sympatyzowanie z lokalnym rywalem, a nawet zasiadanie na trybunach podczas jego spotkań? Kontakty z włoską mafią? Takim zestawem można spokojnie obdzielić kariery kilku piłkarzy.

Nawet najbardziej błaha czynność, jak zaplątanie na treningu siateczkowej koszulki, wywołuje uśmiech politowania, ale ilu trenerów na świecie nie chciałoby mieć Super Mario na szpicy swojej drużyny? Podejrzewam, że bardzo niewielu. Młody Włoch na każdym kroku pokazuje swój krnąbrny charakter, doprowadzając czasami Roberto Manciniego do białej gorączki. Mimo wszystko ten ma do niego wielkie zaufanie. Przynajmniej czysto piłkarskie i doskonale zdaje sobie sprawę, jak cenny diament ma w swojej kolekcji.



Młody "Balo" sprawia wrażenie, jakby żył na innej planecie. Normalny człowiek może wymyślić wiele rzeczy podczas nudnego dnia, ale raczej daleki jest od rzucania w młodszych kolegów rzutkami. Podobno pali jeszcze kilka papierosów dziennie. Póki na boisku radzi sobie rewelacyjnie, Mancini będzie z pewnością tolerował jego wybryki. Wystarczą takie występy jak choćby ten w derbach Manchesteru, gdzie Balotelli pokazał światu koszulkę z wymownym napisem "Why always me?".

Co się wydarzy jeśli pozaboiskowa kreatywność piłkarza będzie odwrotnie proporcjonalna do jego postawy na boisku? Kiedyś granica zostanie przekroczona, a Balotelli może mieć problemy z komunikacją z jakimkolwiek sztabem szkoleniowym. Nawet Jose Mourinho, którego uwielbiają piłkarze i otwarcie mówią o jego braterskich metodach, nie potrafił do końca dotrzeć do Włocha. Odsuwanie od składu, kary pieniężne i nic. Mimo wszystko on nigdy nie kreował się na świętoszka, nawet nie sprawiał takiego wrażenia. Zaryzykuję stwierdzenie, że Mario jest szczery sam ze sobą. Ten rozkapryszony dzieciak robi to co się mu podoba, świeci na boisku i dostaje nieprzyzwoitą gażę co tydzień. Zupełnie jakby stał na dachu świata i bawił się w Boga. Wolę takiego buntownika mieć w swoich szeregach niż usłyszeć w mediach, że mój podstawowy obrońca kopulował z żoną swojego kolegi. Analogia zrozumiała.

Rafał Kulasiński

drukuj wyślij