Vuk Sotirović od dziś pisze dla 2x45.com.pl: Kibice w Szczecinie to kibice sukcesu. Najlepsi są fani Śląska!

2012-02-19 14:03:10

O Sylwestrze i świętach

Czas wolny od ligi spędziłem w Belgradzie. Zabieg miałem robiony w Polsce, ale rehabilitację przechodziłem już u siebie. Miałem odpowiedniego trenera.

Wyznaję religię prawosławną, nasze święta nie różnią się zbytnio od waszych. Przeżyłem je w rodzinnym gronie. Wigilię obchodzimy szóstego stycznia, wieczorem chodzimy do kościoła na mszę. Wcześniej przez sześć, siedem tygodni trzeba pościć. Nie robiłem tego, bo trudno byłoby mi wytrzymać w czasie treningów. Sylwestra spędziłem w domu, ze znajomymi. Nie chciałem nigdzie iść, nie miałem nastroju. W ogóle, nigdy nie lubiłem wychodzić na Sylwestra, bo uważam, że to takie wychodzenie na siłę. Oczywiście spotykam się ze znajomymi też w innych miejscach, ale wolę robić to w normalne dni. Jak większość z Was wie, lubię petardy i tego typu rzeczy. Chociaż tym razem nie rzucałem ich zbyt wiele. Sporo mi tego zostało. Czekam na awans z Pogonią, wtedy będę mógł sobie porzucać.

O powrocie do zdrowia

W czasie wolnego trzeba było się pilnować. Klub wprowadził jakieś kary dotyczące poświątecznej nadwagi. Nie wiem dokładnie, ile trzeba było płacić, bodajże sto złotych za kilogram, czyli za sto gram wychodzi dziesięć złotych. Na szczęście nie musiałem nic płacić. Obecnie utrzymuję taką samą wagę, jaką miałem przed wyjazdem z Polski. Miałem trochę łatwiej, bo nie lubię się obżerać w święta. Jedzenie mnie nie rajcuje. Niektórym pewnie ciężko wrócić do treningów, ale sam nie mam z tym problemu.

Wszystko dlatego, że nie leniłem się przez ten okres, praktycznie nie miałem wolnego. Co prawda, gdy jechałem do domu, chodziłem jeszcze o kulach, ale po kilku dniach je odrzuciłem i zacząłem ćwiczyć. Prócz tego miałem jeszcze "prądy", które pobudzały moje mięśnie, aby te nie traciły na swojej objętości i mocy. Około miesiąca po zabiegu mogłem już kopać piłkę. Biegałem z nagłą zmianą kierunku, mogłem robić dosłownie wszystko. Codziennie miałem treningi, chyba nawet trochę przesadziłem, bo w pewnym momencie zaczęła mnie boleć noga. Zrobiłem USG i wyszło, że więzadła były lekko nadciągnięte, wkradł się stan zapalny i musiałem trochę odpocząć. Stopniowo zacząłem jeździć na rowerze i robiłem ćwiczenia siłowe. Teraz jest już wszystko w porządku. Ostatnio rozmawiałem z jednym kolegą, który przechodził identyczny zabieg. Wrócił do gry dopiero po 17 tygodniach! Ze mną aż tak źle nie będzie. Do pierwszej, wiosennej kolejki jeszcze sporo czasu. Będę na nią gotowy na sto procent.



Szczerze mówiąc, nie musiałem przechodzić tego zabiegu, moja łękotka byłą pęknięta od dwóch lat. Problem był jeszcze z czasów gry w Śląsku. Czasami mnie bolało, przeszkadzało, ale dało się wytrzymać. Teraz mieliśmy długą przerwę, w sumie około półtora miesiąca, więc to był idealny czas na zabieg. Każdy mówi, że jestem strasznie podatnym na kontuzje, ale to nieprawda. Drażni i denerwuje mnie takie gadanie. Problemy zaczęły się we Wrocławiu, gdy kazali mi się rozciągać. Robię to naprawdę rzadko i jak dostałem takie polecenie, to pojawiły się problemy z mięśniami. Wtedy miałem uraz, dokładnie mięśnia dwugłowego, ale od tego czasu minęły dwa lata. A jakieś inne kontuzje? Nawet jak je miałem, to występowałem na boisku. Chociażby ta łękotka... To nie moja wina, że ktoś źle mnie prowadził i kazał zbyt mocno się rozciągać.

O trenerach

W Pogoni pracuję z trenerem trenerem Marcinem Sasalem. Jest to typ szkoleniowca, który lubi rozmawiać. Mam z nim bardzo dobry kontakt. Nie mam pojęcia czy jestem jego ulubieńcem czy jest nim ktoś inny. Jedno jest pewne – trener lubi zawodników, którzy dobrze grają i strzelają bramki. Gdy przychodziłem do Szczecina, wszyscy wiązali ze mną ogromne nadzieje. Nie zagrałem na oczekiwanym przez wszystkich poziomie. Główną przyczyną było to, że miałem małe problemy ze sobą, nie mogłem się do tego dostosować. Źle podziałały na mnie te wszystkie wydarzenia. Mówiąc wprost: byłem smutny, że się tutaj znalazłem.

Nie współpracujemy jeszcze długo, w końcu dopiero pół roku. W mojej hierarchii trenerów, na pierwszym miejscu znajduje się szkoleniowiec, który sprowadził mnie do Polski, Dragan Dostanić. Niestety, niedawno zmarł. To jemu wszystko zawdzięczam. Bo gdyby nie on, to nigdy bym tutaj nie trafił. Tuż za nim jest Ryszard Tarasiewicz, z którym miałem kapitalny kontakt. Trzecie miejsce jest na razie wolne. Może wskoczy na nie trener Sasal? Są na to duże szanse, bo bardzo fajnie mi się z nim pracuje. Ale nie ma co pisać o trenerach. My jesteśmy od grania – oni od trenowania. Jeśli się dobrze prezentujesz, to trener cię lubi i gładzi po plechach.

O zespole i kibicach

W Szczecinie mamy dobry zespół, ale jeszcze lepszą atmosferę. Naprawdę jest świetna. W końcu to też klucz do sukcesu, a takim jest awans do Ekstraklasy. Najbardziej trzymam się z Robertem Kolendowiczem, z Bartkiem Ławą i Peterem Hricko. Choć jest jeszcze kilku. Robimy sobie często żarty, ale one są wszędzie. Były, są i będą. Mamy świetnego zawodnika, jakim jest Edi Andradina. Chyba najważniejsza osoba w drużynie. Gdyby nie on, mielibyśmy nieporównywalnie trudniej, ale niczego mu nie zazdroszczę. Każdy z nas jest, jaki jest. Jeśli jednak chodzi o niego, to muszę dodać, że jest fantastycznym człowiekiem, także poza boiskiem. Co do walorów piłkarskich, to spory potencjał ma mój rywal do gry Donald Djousse. Nie miał najlepszego początku, złapał formę trochę później. Jeżeli ją utrzyma, to bez wątpienia jest w stanie poradzić sobie w Ekstraklasie. Ale nie ma potrzeby, żeby gdzieś odchodził. My awansujemy, więc będzie miał ją na miejscu.

W minionej rundzie sporo mówiło się o mnie w kontekście moich relacji z kibicami. Ja w żadnym konflikcie nie jestem. Żeby tak było, musiałbym się z kimś kłócić, robić cokolwiek z tym związanego. Moje podejście jest takie: nie chodzę dziękować kibicom, bo uważam, że nie ma za co. Zaczęło się od tego, że zachowywali się źle wobec naszego kapitana, gdy wchodziliśmy kiedyś do autokaru. A już na trybunach wobec całego zespołu. Było tak w czasie większości spotkań. Przez te siedem lat gry w Polsce nie spotkałem się z takimi kibicami. Nie będę dziękował komuś, kto w ten sposób odnosi się do mnie i całej drużyny.

Zmienię swoje podejście, dopiero gdy ci ludzie zmienią swoje zachowanie. Poza tym, ja jestem w klubie od grania, a nie od dziękowania. Gdy naprzeciw nam stawały lepsze zespoły, jak Zawisza czy Arka, to fani przychodzili w większej ilości, bo chcieli pokazać się w telewizji. Ale mniejsza o to, bo wtedy było naprawdę wspaniale. W czasie innych spotkań było ich dużo mniej, prócz tego jeszcze nam przeszkadzali. Najlepsi kibice w Polsce, to bez wątpienia fani Śląska. Kibicowali nam bez względu na to, czy wygrywaliśmy czy nie. Zawsze byli z nami. To są prawdziwi fani, a tutaj w Szczecinie? To kibice sukcesu.

Vuk Sotirović

drukuj wyślij